ok..eto na..pipiliin kong magsabi sa salitang mas maiintindihan ng mga taong pumapaligid sakin..

ngayon ko lang naramdaman at ngayon ko lang naintindihan ang lahat. matagal ko na ngang iniisip kong ano ba talaga itong nararamdaman ko. nagsimula ito, opening of classes pa lang. sa AA, auditions..masaya, okay naman. pero pinili kong hindi makisalamuha sa mga apprentices dahil ayokong mabansagan na feeling close at nais ko din iestablish na dapat din akong respetuhin ng mga apprentices dahil junior na ko. pero sa ginawa kong iyon mas napalayo lang ako sa mga bata and worse sa AA. sa mga hindi nakakaalam, lie-low talaga ako. "is there such a thing?" tanong sakin ni kuya jhei nung auditions, napagtanto ko ngayon na meron nga ba talagang ganun?? dun na siguro nagsimula ang pagtatanong ko sa sarili ko. ginawa ko nga lang bang excuse ang mga pinagdadaanan ng pamilya ko?? o, unti-unti na ba akong kumakawala sa organisasyong minahal ko. ilang beses na bang napag-usapan ang pagdalaw ng pagki-quit sa isip ng mga tao. secret joke namin ni kuya xi yun dati na every major production pinagkiquit ako, ngayon na hindi nangyayari yun, ako ba ang gumagawa ng paraan para mangyari yun. nagsimula kung kwestyunin ang sarili ko nung hindi ako pumasa sa auditions ng agnoia. madrama yun. pero alam ko na pagkatapos kong mag-auditions, na walang bagay na role sakin. pero kinwestyon ko pa din ang sarili ko. pati ang pagtitiwala ni kuya john sakin. dati kasi nung para, nanliliit ako kay kuya json, alam kong ang iniexpect niyang SM ay yung parang si jon, na alam kong hindi ko magagawang pantayan. dalawang beses ko na ring kinwestyon ang talento ko sa pag-arte dahil kay kuya json, una nung ako ay si belen, pangalawa nung hindi ako umarte sa play niya sa para. kaya nga ang laking pasasalamat ko kay kuya john, sabi ko, may naka-appreciate na din ng pag-arte ko. yun ang first lead role ko, sabi ko pa nun, after ng para pwede na kong mamatay dahil nagka-lead role na ko. tapos dumating yung agnoia, si kuya john yung direktor, akala ko kahit alam kong walang bagay na role sakin, pipiliin niya ko dahil naniniwala siya sa pag-arte ko, pero nagkamali ako, hindi parin pala ako ganun katalentado gaya ng inakala ko. umiyak ako. kinwestyon ang sarili. yung ang madalas kong ginagawa kapag hindi ako pumapasa sa auditions, gaya nung encadre at ngayong agnoia. pilitin ko mang i-divert yung frustations ko sa trabaho, sa isip ko, ang dinadamdam ko lang talaga ay ang hindi pag-arte. kung tutuusin may ipagmamalaki naman ako tuwing hindi ako umaarte, maganda naman ang costume na naproduce ng costume team nung encadre, ngayong agnoia naman, ang solicitations ay may maipagmamalaki. pero hindi naman kasi yun yun. gaya ni ate nikki, gusto ko ang AA dahil sa AA ako umaarte. simple lang ang pangarap ko sa AA, umarte. hindi ako kailanman naghangad ng posisyon dito. tinanggihan ko nga ang pagnominate sakin as PRO before diba?? hindi ko rin hinangad mag-shine sa iba't-ibang aspect na binibigay sakin basta sakin nagawa ko ang trabaho ko. hindi ko hinangad ang prestige ng pagiging direktor, playwright, at pm gaya ng ilan sa batch ko. kahit sila naman kadalasan ang nalalagay sa posters at tarps ayus lang sakin, dahil gusto ko lang talaga umarte. pumasok sa ibang mundo. tumayo sa entablado. masilaw sa sinag ng mga ilaw. gaya nga sabi ko sa kada, kay ate nikki, marlon at kuya fhadz, yun na nga lang ang maipagmamalaki kong kontribusyon sa batch, mediocre pa ko sa aspetong yun. ngayon, hindi ko alam kung nirarason ko lang ba yun this few months past o unti-unti na ba akong humihiwalay sa AA. naalala ko yung sinabi ni kuya diego dati na ikinainis ko. sabi niya "darating na yung time na ikaw na din sa sarili mu, mas pipiliin mu nang hindi sumama sa AA, hindi lang AA ang buhay mu". sabi ko naman, "sayo pa po talaga nanggaling yan, kilala pa po naman ang buddy mung si ate jade na never naisip mag-quit". sabi nya, "iba iba ang tao." ngayon, naisip ko, narating ko na ba ang point na sinasabi ni kuya diego?? namimiss ko ang mga tao sa AA, pag-hang-out kasama sila kuya xi, aminado ako dun. pero sa AA mismo, anu?? nawala na ba ang passion ko?? o pagod lang talaga ako sa acads ko. naalala ko ang sinabi ni daddy roi sa recollection ng AA dati, hindi daw rason ang acads dahil nga dati habang rehearsals, nakikita niya sila ate munch na ginagawa nag assignments nila, nag-agree naman ako. ngayon, nag-lie-low ako sa AA, may nangyari ba?? ganun pa din ako sa acads ko, wala namang nagbago. ngayon, saan na nga ba ako patungo?? saan ang lugar ko sa AA?? sabi nga, "love AA and it will love you back." sina ate barbie madalas kong naririnig na nagsasabi niyan. minahal ko naman ang AA eh, minahal din niya ko, pansamantala, dahil ngayon, alam kong hindi ako deserving sa pagmamahal niya. hindi ko pa rin ma-explain ang sarili ko. pagod na pagod na ko, physically, bumibitaw na ang katawan ko, emotionally, exhausted na ko, hindi lang sa AA, sa buhay ko. sabi ko nga kay jon kanina, " gusto ko lang huminto yung mundo kahit dalawang araw o isang linggo lang, para lang itulog ko ang lahat ng kulang kong tulog mula nag-college ako." hindi naman talaga ganun kahirap ang pagiging AB student eh, masyado ko lang pinapagod ang sarili ko. dati nga na-alarm ako sa dami ng nalalagas na buhok ko, naalala ko yung sabi ni myx, "an average person loses 70 hairstrands a day, wag kang ma-alarm hanggat hindi yan lumagpas ng 70." sinaloob ko na lang na feeling ko more than 70 na ang sakin. nakakapagod mag-3rd year actually, hindi dahil aral ng aral. pero dahil sa shoot sa tv prod, papers sa sociocomm, projects galore sa lahat ng subjects. sa lj nga ni hitomi, nandun yung growing list namin ng gagawin, panu ko mapagkakasya ang 2 weeks sa dami ng gagawin?? hinihiling ko na lang na matapos na ang sem na to. ginive up ko na nga din ang promise ko kay loreto na mag-d-DL ako eh. sa lagay ko ngayon, marahil, imposible na, but i still have high hopes. pero ayoko na lang ulit biguin ang sarili ko. pinagmamalaki ko pa dati na dapat hindi mu masyadong tinataasan ang standards mu sa sarili mu dahil ikaw din ang madidisappoint, and now, look where it got me, nowhere. naging okay na ko sa pagiging mediocre, average, hindi ko na hinangad ang rurok ng tagumpay, nasaan na ko ngayon?? hindi ko din alam actually. unti-unti na nga akong nawawala sa AA. alam kong kasalanan ko din. pero yun nga simple lang ang rason ko, i lost my passion. yun naman talaga yun. hindi lang pala ito simpleng tampo dahil hindi ako pinaarte, malaking parte pala ng buhay ko ito. nakakahiya. proud pa naman ako nung simula dahil nagawa ko ang initial task ng isang buddy, dapat mapa-stay mu ang buddy mu sa AA. kung binabasa kaya to ng buddy ko ngayon, anu kayang sasabihin niya?? ikakahiya niya ba ako?? panu naman si buddy sendang, anung sasabihin niya after niya kong pagtyagaang hikayatin na wag mag-quit sa AA, at eto ako ngayon. sabi nga nila jmee, bakit ba importante sayo ang iniisip ng ibang tao, dapat at hindi maiiwasan minsan kailangan din nating maging mayabang. kasi kung hindi, tayo din masasaktan. sabi ko kasi nag-mamatter ang opinyon sakin ng mga direktor, si ate mina, si kuya json, si jon, si ate jade, si ate jei. si ate jei nga sa third year ko na ito, never pa kong nakitang umarte, maliban na lang dun sa baraha, panu nya ko mascocommentan sa pag-arte?? and anung batayan ng mga tao nung sabihin nila na sinabihan ako ni ate mina, kuya json at ate jade na magaling, gusto ko kasing marinig sa sarili kong tenga. i'm not saying na hindi ko pinapahalagahan ang mga opinyon ng hindi direktor, pero iba kasi pag-direktor ang nagsabi. naappreciate ko ang magagandang sinasabi nila kuya steeve, kuya ej, ate nikki, kuya fhadz, ate sam, kada, sa katunayan nga, sila ang nagboboost sakin. pero pagod na kong ma-stereotype na pa-sweet roles lang ang kaya ko. bakit hindi ba ko pwedeng maging iba?? kahit nga si jon, pasweet pa din ang role na inoffer sakin for TLP eh. kelan ako magiging versatile?? pagka-graduate ko?? anu na lang ba ako sa AA?? anung worth ko?? san ako patungo?? bakit hindi ko kayang mahilera sa mga magagaling na artista tulad ni ate dewi, ate munch, ate nikki, ate kay?? given na magaling sila. gusto ko lang naman na kung may tatanggalin man, kung may pagpipilian man, ako yung unang maiisip ng direktor na wag tanggalin. pero third year na ko hindi ko pa din yun nararating. yun na nga lang ang tanging hawak ko sa AA. lagi ko na lang bang icocompare ang sarili ko sa lower batch na magaling umarte, tulad ni apol at fefe?? dapat diba mas magaling na ko dahil matagal na ko dito eh. anung ginawa ko for the past three years na wala mang lang atang pagbabagong nangyari?? ilang apol at fefe pa ang darating at pagseselosan ko?? pagod na ko.

kelan ko makikita ang halaga ko?? ang galing ko?? kelan ko madidiskubre ang talento ko kung meron man?? kelan ako sasabihan na magaling umarte?? mangyayari pa ba ang mga ito??

sa mga nakabasa, nasaktan ko man kayo sa blogpost na ito, sorry pero yun kasi ang nararamdaman ko. one time, big time lang ito. nakakahiya man, pero oo, ito ang mga tunay kung nararamdaman, husgahan niyo man ako, wala na kong magagawa dahil yun ang nadama ko.

kuya xi, ito ata ang naging dahilan kaya ako namumutla at nangangayat. stressing over nothing is stressful, indeed. sorry for worrying you. thank you po sa concern.

0 comments

9.05.2007

one whole year